Nieuws

Dopingzaak voor media nog niet verjaard

De uitlatingen van voormalig wielerarts Peter Janssen in de Volkskrant (9 september) over doping leidden in diverse kranten tot een vervolg, met name in analyses en columns. Leontien van Moorsel, de belangrijkste ‘aangeklaagde’, distantieert zich nadrukkelijk van de beschuldigingen.  Voor de Nederlandse Dopingautoriteit is de zaak verjaard, voor de media niet. Een bloemlezing.

Op menige dopingbeschuldiging in een Nederlandse zaak volgt een herkenbaar patroon. Zowel wielerjournalist Thijs Zonneveld (AD) als columniste Marijn de Vries (Trouw) wijst daarop.  ‘We zijn er in Nederland heel goed in om moord en brand te schreeuwen over Russische of Spaanse dopingnetwerken, maar als het gaat om Nederlandse sporthelden willen we het liever niet weten’, schrijft Zonneveld.

‘Als een buitenlandse renner wordt gepakt, zijn we er als de kippen bij om hard te oordelen. Maar nu het een van ons betreft, een leuke, goedlachse dame die zich maatschappelijk enorm heeft ingezet de afgelopen jaren, gaan de hakken in het zand. Het feit dat het nu over iemand gaat van wie je je dat niet kan voorstellen dwingt je tot nadenken over de vraag: wat had ik gedaan, in een tijd waarin doping ‘normaal’ was, in een tijd waarin je wist dat je tegenstanders het ook allemaal deden’, schrijft Marijn de Vries, behalve columniste ook oud-welrenster en tegenwoordig bestuurslid van de wielrenunie (KNWU).

De Vries neemt dokter Janssen onder vuur. ‘De claim van dokter Janssen dat hij openheid van zaken heef gegeven voor de toekomst van de sport daar geloof ik geen fluit van. Dan was hij namelijk niet alleen met beschuldigingen maar ook met aanbevelingen en oplossingen gekomen. Of beter: dan was hij met zijn getuigenis naar de Dopingautoriteit gestapt in plaats van naar de krant.’

In de beschouwingen wordt nergens gerefereerd aan het grootschalig onderzoek naar doping in de Nederlandse wielersport in 2013. Het vrouwenwielrennen werd daarbij niet tegen het licht gehouden. Het behoorde niet tot de onderzoeksopdracht en er zou volgens de KNWU te weinig geld in het vrouwenwielrennen omgaan om dopinggebruik interessant te maken. 

NRC-columnist Frits Abrahams belicht de verantwoordelijkheid van de wielerofficials. ‘Wat in het verhaal van Janssen opvalt is zijn terugkerende bewering dat wielerofficials hem oogluikend zijn gang lieten gaan. Hij had goede contacten met de artsen van de UCI (de Internationale Wielerunie) die hem inlichtten over hun dopingcontroles.’

 In Trouw signaleert wielrenverslaggever Edo Sturm dat Janssen gehouden zou moeten zijn aan zijn geheimhoudingsplicht als arts. ‘Janssen gaat in het interview voorbij aan zijn eed als dokter om bijvoorbeeld de gezondheid van zijn cliënten niet te schaden’, aldus Sturm. NRC Handelsblad laat daarover Sjaak Nouwt, jurist bij artsenfederatie KNMG, aan het woord: ‘Het maakt niet uit of er sprake is van een behandelrelatie of van een begeleidingsrelatie. In beide gevallen geldt het beroepsgeheim.’    

In een verklaring van het Elkerliek-ziekenhuis in Helmond reageert Eveline de Bont, voorzitter van de raad van bestuur van het ziekenhuis, op de bevestiging in de Volkskrant van een (anonieme) laboratoriummedewerker dat Van Moorsel het laboratorium heeft bezocht. ‘Als een medewerker van het ziekenhuislaboratorium deze mededeling daadwerkelijk heeft gedaan, betreurt het ziekenhuis dit ten zeerste. Als intern duidelijk mocht worden wie een dergelijke mededeling heeft gedaan, zal hij of zij hierop worden aangesproken. Elke medewerker in ons ziekenhuis weet dat de privacy van onze patiënten heilig is’, aldus De Bont.

De Volkskrant had maandag niets toe te voegen aan het mega-verhaal (uitgesmeerd over negen pagina’s!) in de krant van zaterdag. Columnist Willem Vissers stipt nog wel de verantwoordelijkheid aan van de wedstrijdorganisaties die renners steeds zwaardere parkoersen voorschotelen. Vissers: ‘Ons Leontien, de vlotte meid uit Boekel die zo mooi opgemaakt haar medailles ophaalde, als ontheiligd icoon van sportzelfbewustzijn. Wat een arts, denk je dan allereerst. Een man die het toedienen van doping tot hobby verhief, als Kuifje in Verbodenmiddelenland. Het was oude verjaarde koek. Dat gebeurt allemaal niet meer. Wie zegt dat? De organisatie van de Vuelta jaagt de mannen de Angliru op. Heldendom zullen we krijgen. Wat willen we? Heroïek, eerlijke sport? Sensatie? Of het eerlijke sport is, is even onbelangrijk.’