EK allround: Tikken in de garderobe

Nando Boers, Nusport - 12 januari 2012

Aan het plaatje lag het niet. Aan de sport ook niet, hoewel je natuurlijk wel vragen kunt stellen over een sport wanneer de nummer vier van de eindrangschikking nog nooit een tien kilometer heeft afgelegd en nadat hij dat in Boedapest heeft gedaan hij alleen Håvard Bøkko, Jan Blokhuijsen en Sven Kramer voor zich hoeft te laten.

We zagen dat gebeuren vanaf de zijkant van de ijsbaan waar het EK allround schaatsen werd verreden. Mooie, historische ijsbaan, op een bevroren vijver van een groot stadspark van de Hongaarse hoofdstad, met ernaast twee kastelen. De plek heeft zelfs zoveel historie dat de dienstdoende faciliteit-manager die luisterde naar de naam Daniel ons (Leeuwarder Courant, Trouw en NUsport) een verhaal kon vertellen over de dertig bommen die ze tijdens de renovatiewerkzaamheden hadden aangetroffen onder de baan; dat bleek na navraag overigens om één, zware, uit WO II stammende Russische bom van 100 kilo te gaan. Maar een opmerkelijk verhaal bleef het.

Afijn, er moest nog geschaatst worden en gewerkt door de media, maar het eerste verhaal was al raak, al bleek ook Daniels opmerking over een bombardement op het gebouw naast de baan niet helemaal te kloppen.

Goed, de perszaal. Een lijstje: de zaal was te klein, sommigen bureaus bleken blokken waaronder de benen onmogelijk kwijt konden, er was één (gehandicapten) wc, in de zaal was het ongeveer 43 graden (als de raampjes open stonden), er was geen televisie om naar de schaatsbeelden te kijken. Omdat niet alles dat een accreditatie droeg in de zaal kon worden gehuisvest, zochten een aantal collega’s hun heil maar in de garderobe, waar ook de mixed zone opgesteld was, waar schaatser uitfietsten, studiolampen omvielen, handtekeningenjagers hun prooi besprongen en familiereünies plaatsvonden. Een collega riep: “Het lijkt wel alsof ik aan het werk ben op plek waar een bruiloft aan de gang is.”

Dan waren er nog de fotografen en daar was het geklaag ook niet van de lucht, en terecht. Officials hielden ze tegen, officials die trouwens ook in het zicht bleven staan voor de perstribune, om de orde te bewaken. Om het weekend overigens toepasselijk af te sluiten werd ongeveer 90 minuten na de prijsuitreiking het internet ook maar uigezet en kon iedereen het verder maar uitzoeken hoe ze hun spullen gingen versturen.

 

Afijn, het was dus een prima toernooi en het werk was te doen – de meeste verhalen verschenen in krant, tijdschrift of website met bijbehorende foto. Het was dus werkbaar. Net als in de openlucht schaatsen was het soms lastig, maar zoiets hoort er nu eenmaal bij. Niemand zei toch dat het een eitje zou zijn? Of zoals Ireen Wüst zuchtte: “Met de omstandigheden moet je kunnen omgaan.”