Willem Vissers (journalist De Volkskrant) - 15 september 2009

Ben je daar twee weken geweest? De verbazing is groot, zeker na het antwoord: nee, tweeëneenhalve week. Tzjezus. Samengevat: de reacties voor het vertrek naar het EK vrouwenvoetbal in Finland waren ongeveer dezelfde als die na terugkomst. Vrouwenvoetbal, dat je daarheen wilt. Niks aan. Gedoe in de marge. Stelt niets voor. Helemaal niets. Mis je dan Nederland - Japan?

Ik heb alles aangehoord en ik heb het allemaal voor kennisgeving aangenomen. En natuurlijk: qua voetbal heeft vrouwenvoetbal nog een lange weg te gaan, zeker in Nederland, maar het was een leerzame periode, ook voor een journalist. Want wat zijn vrouwen fanatiek, wat zeiken ze weinig, wat luisteren ze goed naar hun trainer, om maar een paar zaken aan te stippen.

Saaiheid ligt zelfs op de loer, want al dat gerel bij de mannen is juist ook weer aardig. Al die discussies, dat egogedrag, daar kunnen we toch elke keer weer aardige stukjes over schrijven.

Wat duidelijk is, maar dat is strikt persoonlijk: voor het eerst had ik het gevoel dat ik tot de oudere generatie journalisten begin te behoren, als 45-jarige. Al die leeftijdgenoten van me wilden immers niet naar Finland. Als andere media al iemand stuurden, was dat een jonge, beginnende verslaggever. En ik moet zeggen: ze waren fijn om mee te maken. Geen cynisme, andere inzichten. Ze drinken zelfs niet. Dat is dan weer wat minder, als je het mij vraagt. Ik was in feite met de cola-club op stap.

De werkomstandigheden waren uitstekend. Ruime perszalen voor niet zo heel veel verslaggevers, goede perstribunes, aardig volk. En draadloos internet. Dat valt toch telkens weer op. Waar je ook bent, bij de Copa America in Venezuela, bij de Africa Cup in Ghana of bij het EK voor vrouwen in Finland, overal heb je gratis draadloos internet tot je beschikking. Overal dus, behalve in Nederland eigenlijk, waar het meer uitzondering is dan regel.

Soms drong het besef door een stap terug te doen. Soms was ik het even zat. Dan loopt daar opeens een man met een brulshirt aan met een perskaart op zijn borst. Fans die een of andere site over vrouwenvoetbal vullen, kunnen blijkbaar moeiteloos een perskaart krijgen bij de UEFA, die bij welk toernooi dan ook met een oneindig groot aantal mannetjes en vrouwtjes rondloopt om alles te regelen. Een geld dat dat moet kosten.

Finland was verder niet zo geschikt voor een toernooi. De mensen houden gewoon niet van voetbal. Ze houden van ijshockey en desnoods van schansspringen of van straatdrinken, maar niet van voetbal. Een delegatie van de KNVB was aanwezig om naar het vrouwenteam te kijken en om de kandidatuur voor het volgende EK luister bij te zetten. Nou, dat krijgen we wel, dat EK van 2013.

Het werken met en rond de Nederlandse ploeg van Vera Pauw was prettig, maar het filmpje van de NOS over de openheid was een voorbeeld van manupilatie zoals je het zelden ziet. De NOS was net binnen en mocht van Pauw even filmen tijdens de lunch en tijdens het rekken en strekken. Dat was voor de verslaggever aanleiding om de openheid te prijzen en die te vergelijken met de gesloten wereld bij de mannenploeg. Maar relatief gezien, afgezet tegen de belangstelling en de druk, is de openheid bij de mannen veel groter.

Even zaten we zelfs in hetzelfde hotel als de vrouwen, bij toeval, omdat wij gewoon een van de weinige hotels in Lahti hadden geboekt. Pauw vond het niets maar draaide bij toen ze van een verslaggever twee batterijen kreeg voor haar afstandbediening. In lichte paniek had ze zich gemeld bij de receptie, tijdens het kijken naar een voetbalwedstrijd.

Ze was vanuit het mannencircuit trouwens gewaarschuwd voor journalisten, maar complimenteerde de verslaggevers na de verloren halve finale vanwege hun professionaliteit.

Omgekeerd viel ook de professionaliteit bij de vrouwenploeg te prijzen. Alleen was het aantal besloten trainingen wel erg groot, zeker gezien het niveau dat nog niet om over naar huis te schrijven is. Wie het vrouwenvoetbal wil promoten doet er goed aan toch wat meer openheid te betrachten jegens verslaggevers. Dan komen we zeker nog een keer terug.