Talloze mooie (sport)foto’s van hem sierden De Volkskrant waarvoor hij sinds 1983 als freelancer veel foto’s heeft geleverd. Vaak vond hij een andere invalshoek, een verrassend detail of maakte hij een openhartige, niets verhullende foto van een hoofdrolspeler of juist van een onbeduidende fan. Guus Dubbelman maakte er naam mee, maar sinds een paar weken is hij een gedesillusioneerd man. De Volkskrant verscheen op tabloidformaat en dat zint hem niet. We stelden Guus enkele vragen.
Je bent niet blij met het nieuwe formaat?
Dubbelman: Als fotograaf niet nee. Ik ben al 27 jaar een vaste freelancer van De Volkskrant en heb me al die tijd enorm ingespannen om mooie foto’s in de krant te krijgen. Ook als het onderwerp er zich niet goed voor leende, viel het vaak nog mee, omdat ik dan extra mijn best ervoor deed. De gewone nieuwskrant en de dagkrant zijn dramatisch achteruit gegaan. De 1 (voorpagina) is vreselijk. Dat was altijd je uithangbord. Ze werpen tegen dat we nu drie voorpagina's hebben, elk katern heeft nu een 1, zeggen ze. Qua nieuws is dat wel zo, maar ook die pagina’s zien er niet mooi uit. Het wringt. Het is niet voor niks dat in het verleden geen enkele serieuze krant op tabloidformaat verscheen. Er is nu nog één kwaliteitskrant over, de NRC.
Waarom deed men dit?
We verliezen lezers. Daar moest iets aan gedaan worden, vonden ze. Maar het was veel beter geweest dat ze dan het broadsheet formaat nieuw leven ingeblazen hadden. Deze nieuwe opzet wordt verkocht als een modernisering, maar het is een bezuinigingsoperatie.
Waarom is het tabloidformaat niet geschikt?
Fotojournalistiek begint minimaal bij vier kolom in een acht koloms broadsheet. Vandaag (maandag) hadden we een fraaie foto van de bliksemschicht boven die vulkaan in IJsland. Maar zoals we die in de krant hadden, kwam hij totaal niet tot zijn recht. Met fotojournalistiek, met goede foto’s, daarin moet De Volkskrant zich onderscheiden, zoals dat altijd zo gedaan is.
Heb je intern geprotesteerd tegen de plannen?
Intern enorm, maar ik ben freelancer. We merkten dat een groot deel van de redactie er voor was. Ze denken dat we dezelfde krant maken op een ander formaat. Maar misschien ben ik een soort Don Quichot aan het worden. De Volkskrant is nu een van de velen, terwijl de krant dertig jaar lang steengoed gedraaid heeft. Maar met de winsten hebben ze niks gedaan. Een paar jaar geleden groeiden de bomen tot in de hemel en wilden ze nog nieuw gaan bouwen. Toen kwam er een Belgische meneer aan de leiding en werd alles anders. Normaal zal Volkswagen Seat overnemen, maar nu heeft Seat Volkswagen overgenomen.
Is dit jouw mening als fotograaf?
De fotoredactie is hard getroffen. Op termijn zal de journalistiek ook pijn lijden. Dat is een langzaam proces. Dat dit gebeurd is, is onbegrijpelijk.
Is specifiek de sport de dupe?
Door de week zeker. Op zaterdag was het sportkatern al een tijdje weg. Ik vind de krant er op maandag soms mooi uitzien. Dat gaat de laatste weken al beter. Afgelopen zaterdag pakte ik een deel van de krant en dacht: heel aardig zo. Maar ik zat in het deel te kijken dat op Berliner formaat verschijnt. Tabloid is een vervelend formaat. NRC Next is de enige die het goed doet.
Je pleit voortaan voor pagina grote foto’s?
Het gaat altijd om de balans. Die moet goed zijn. Die moet een drie-eenheid vormen. Foto’s, spotprenten en de andere illustraties vormen de Heilige Geest van de journalistiek. We zijn in staat de journalistiek op een bijzondere manier over te brengen. Met betere fotografie maak je een beter product.
En nu? Je gaat er desondanks het beste van maken?
Voor mij is het waarschijnlijk een afgelopen zaak geworden. Ik vind het heel moeilijk om dit mee te maken. Het is een pijnlijke kwestie. Maar dat voel ik zo als individu. Het zal moeilijk worden dit nog om te buigen. Portretten staan er wel mooi in, maar ik ben de journalistiek ingegaan om foto’s te maken in IJsland, in Irak, of het milieu. Als je dat goed zou willen doen, heb je dubbel zoveel pagina’s nodig. Journalistiek wil elke dag een beetje hameren, je wilt de lezer bij de lurven grijpen. De fotojournalistiek is technisch gezien nog nooit op zo’n hoog niveau geweest. Er worden vanuit alle uithoeken van de wereld ontzettend mooie foto’s aangeleverd. De Volkskrant heeft een naam hoog te houden, maar ik vrees dat het een moeilijke zaak wordt.