In de NSP-bestuursvergadering van 10 december jl. heeft John Volkers afscheid genomen als voorzitter van de stichting Nederlandse Sport Pers Service. In dezelfde vergadering is Ayolt Kloosterboer (NOS) unaniem gekozen als nieuwe NSP-preses.
Op ons jaarfeest op dinsdagavond 14 januari 2025 in het hoofdkantoor van Nederlandse Loterij zullen we formeel afscheid nemen van John en Ayolt verwelkomen.
Dit is wat de scheidend voorzitter er zelf over schreef op Facebook:
“Vandaag had ik mijn laatste vergadering met het bestuur van de Nederlandse Sport Pers, in mijn eigen Pressroom te Waarland. In twee perioden was ik sinds 1989 in totaal 17 jaar bestuurslid, waarvan de laatste 15 maanden voorzitter. Ik diende onder voorzitters als Peter de Jonge, Johan Woldendorp, Arno Vermeulen, Gio Lippens (de beste), Marco Knippen en Fabian van der Poll. De NSP is een serviceorganisatie die voor een kleine 600 sportjournalisten en sportfotografen het werklandschap zo egaal en hobbelvrij maakt. De directeur is Gerard den Elt, diens eclatante rechterhand Marianne Verzijl. Het kantoor is in de Haagse burelen van het ANP, in de WTC-toren. Op 14 januari vieren we in Den Haag (stadhuis) en Rijswijk (NLO-kantoor) ons jaarfeest, met nieuwe prijzen als de Han Hollander en de Piet van der Klooster-prijs. Ook is die dag de uitreiking van de fotoprijzen en de journalistieke eer voor de sportjournalist van het jaar. De vorige was Rik Elfrink van Eindhovens Dagblad. Ayolt Kloosterboer (NOS) is onze nieuwe voorzitter geworden. Hij wordt bijgestaan door Leon ten Voorde (Tubantia), Pieter Zwart (VI), Abe Mijdam (NVJ), René Bouwman (fotograaf Telegraaf), Kick Hommes (Trouw) en Louis Van de Vuurst (adviseur fotografie). We zoeken nog één nieuw bestuurslid. Deze bestuurder treedt immers terug, maar blijft actief als schrijver van een van de columns in de tweewekelijkse nieuwsbrief (samen met Hans Klippus en nieuwkomer Maarten Kolsloot. Op naar het nieuwe jaar, dankbaar voor alle vriendelijkheden die passeerden bij mijn afscheid vandaag. Monter voorwaarts, zei een Volkskrant-collega altijd bij het verlaten van het pand. En zo is het.”
