Het gaf het ‘officieuze’ afscheid van Arno als commentator kleur. Dat is hem van harte gegund. Arno was een prettige collega en had kennis van zaken – tegenwoordig helaas geen vanzelfsprekendheid in de sportmedia. Misschien niet de meest sprankelende gast aan de talkshowtafel, maar hij doet zich ook in zo’n setting niet anders voor dan hij is. Arno houdt niet van overdreven gedoe, dat laat hij graag aan anderen over. Hij was de journalist die hij wilde zijn. Kritisch en onafhankelijk en niet vatbaar om zich, zoals hij het ooit zelf beschreef, ‘voor allerlei karretjes te laten spannen’.
Zijn gil na de 2-2 van Kaapverdië was even verrassend als het doelpunt zelf, maar zeker spontaan. Anders dan de voorbedachte en tenenkrommende Messiiiiiiiiii-uithaal van een van Arno’s collega’s tijdens een andere wedstrijd van Argentinië.
Nog één voor mij verrassend WK-mediadingetje, waarbij Arno als chef voetbal waarschijnlijk ook betrokken is geweest: de NOS bracht dagelijks op tv het programma WK Ontbijt. Lekker in de ochtend een half uurtje korte samenvattingen van alle wedstrijden van de vorige avond en nacht, met onder anderen voetballers Ricky van Wolfswinkel en Kaj Sierhuis als frisse nieuwe analisten.
Maar anderhalve week voor het einde van het WK stopte het programma er ineens mee, net toen het echt spannend begon te worden. Ja, er zouden geen nachtwedstrijden meer zijn, werd verteld. Afgezien dat dat niet helemaal klopte (Argentinië-Zwitserland was daarna ook nog om 03.00 uur) zullen er ook mensen zijn geweest die wedstrijden om 23.00 uur te laat vonden en die na het ontwaken bij WK Ontbijt hadden willen zien. Helaas. Hoe zat dat, Arno? Bezuinigingen, vakanties? Het was hoe dan ook vreemd.
Het voortijdige stoppen van het programma betekende in ieder geval wel dat het doelpunt van Cabral inclusief het begeleidende commentaar van Arno Vermeulen bij WK Ontbijt tot het einde in de top 5 van bijzondere momenten bleef staan. Dat was dan weer mooi.
