‘Dit wordt toch niks’ nieuwste verkoophit van Michel van Egmond

“Op zijn vertrouwde wijze en met veel aandacht voor de (tragi-)komische kant van het bestaan - bekend van bestsellers als Gijp, Kieft, Derksen en Topshow - bericht hij vanuit de coulissen nauwgezet over het wel en wee van de hoofdrolspelers”, luidt de wervende tekst van uitgeverij Inside.

In het boek veel aandacht voor de hoofdpersonen Wim Kieft, René van der Gijp, Rob Jansen en Michel van Egmond zelf, maar ook voor een verzameling kleurrijke sporticonen, van Aad de Mos en Johan Cruijff tot Piet Schrijvers en Hans van Breukelen en van Ruud Geels en Epy Drost tot Boris Becker en Ronaldo.

Van Egmond is met zijn boeken KIEFT en GIJP al jaren de meest gelezen Nederlandse auteur van sportboeken.

In een interview met Dennis Jansen (AD) zei Van Egmond in september dat hij ‘bijna alles’ te danken heeft aan het succes van Gijp, zijn eerste bestseller in 2012. “Dat boek opende heel veel deuren voor mij. Daarna kreeg ik de kans het boek Kieft te schrijven. Die twee titels zijn het startschot geweest voor mijn loopbaan als fulltime schrijver.”

In dat interview wijst hij ook enkele van de ‘ontelbaar veel mensen’ aan die voor zijn ontwikkeling tot bestsellerauteur belangrijk zijn geweest. ”Jan D. Swart bijvoorbeeld, als mijn leermeester in de journalistiek. Hugo Borst, die altijd heel genereus is geweest met het delen van kennis en kansen. Johan Derksen, die me naar het weekblad Voetbal International haalde en me heel veel vrijheid bood om me daar verder te ontwikkelen op een manier die bij me paste.”

En: “Marcel van Roosmalen is belangrijk voor me geweest, als inspiratiebron en als voorbeeld van iemand die een heel eigen, onnavolgbare stijl heeft weten te creëren. En mijn eigen vriendin, Antoinnette Scheulderman, is dat als journalist en schrijver nog elke dag.”

Ook legt hij uit wat de aanleiding is voor de keuze van de titel van zijn nieuwste boek. „Die refereert aan een uitspraak van Wim Kieft. Toen ik hem een paar jaar geleden belde en hem het idee voor een podcast voorlegde, was dat het eerste dat hij zei. Dat zinnetje vond ik zo’n heerlijke, typische Wim Kieft-reactie dat ik het als titel voor mijn boek heb gebruikt. Ook omdat hij ongelijk had natuurlijk. Het is uiteindelijk wél wat geworden.”