Olafs foto-ervaringen gedeeld

DOOR OLAF KRAAK Van tijd tot tijd word ik gevraagd om, meestal bij een fotoclub, een presentatie te houden over sportfotografie. Inmiddels heb ik best een groot oeuvre om uit te kiezen. Nu heb ik vroeger een jaar de lerarenopleiding gevolgd, dus het zit er nog wel een beetje in dat ik plezier beleef om mensen iets te leren of te laten zien hoe iets werkt. Sportfotografie is voor amateurfotografen vaak ook iets onbereikbaars, omdat je dure apparatuur moet hebben en je niet zomaar binnenkomt bij een sportevenement. Dat je rolkoffertje vaak meer dan 35.000 euro aan apparatuur herbergt wekt ook altijd verbazing en ongeloof. Het is leuk om te vertellen hoe het in de stadions toegaat en onder welke omstandigheden je je beelden moet maken en versturen. Mensen hebben vaak geen idee hoe het is om als fotograaf te werken bij een groot evenement. Of rond te lopen bij een voetbalwedstrijd met supporters in je nek die je niet altijd even vriendelijk bejegenen. Dat ik in mijn carrière al drie keer aangifte heb gedaan bij de politie, omdat ik door voetbalsupporters bekogeld ben met vuurwerk, tempert het enthousiasme om mijn tas te willen dragen en zo op het veld te kunnen zitten. Ik laat veel foto's zien waar een leuk verhaal over te vertellen valt en dat varieert van een stoere anekdote opgedaan tijdens de Olympische Spelen tot een grappig voorval bij de lokale voetbalclub. Ik vertel ook het verhaal dat ik in 2010 voor de Volkskrant naar Amsterdams oudste rugbyclub AAC moest, die dat seizoen nog nul punten had en niet één keer had gescoord. Het weekend ervoor was met 135-0 verloren. Dit zijn natuurlijk heerlijke opdrachten. Uiteraard verloren ze ondanks mijn aanwezigheid eveneens heel dik met 72-0, maar het leverde wel bovenstaande leuke foto op die ik nu weer aan andere mensen kan laten zien. En als de bezoekers na afloop zeggen dat ze genoten hebben van mijn foto's, dan geeft mij dat ook weer een goed gevoel. Rijk wordt je niet van die presentaties maar leuk is het wel.