‘Dinsdagmorgen stond ik gewoon in de Albert Heijn’
Sjoerd Mossou (44) is zo nadrukkelijk aanwezig in de sportjournalistiek dat weinigen nog opkijken van zijn verkiezing tot NSP Sportjournalist van het jaar. Voor het AD is hij actief als verslaggever, columnist, in podcasts en op video. Daarnaast verschijnt Mossou vaak op radio en tv wanneer daar een mening over voetbal wordt gevraagd. Op de sociale media en schrijft hij boeken en in tijdschriften.
door Henk Mees
Zag jij deze prijs aankomen, Sjoerd?
,,Het was echt een verrassing. Ik had ook niets gehoord over eventuele nominaties zoals die er voor de andere prijzen wel waren. ‘Jij zult het wel worden, als deelnemer aan het debat over het WK in Qatar hebben ze jou gelokt om er naar toe te komen’, had een collega wel gezegd. Zo had ik er nog niet naar gekeken. Het is een mooie erkenning, vooral omdat je veel reacties krijgt die het echt leuk maken. Maar het leven gaat door. Ik stond dinsdagmorgen gewoon weer in de Albert Heijn.”
Hoe ziet jouw carrière er eigenlijk uit?
,,Tijdens mijn studie op de School voor de Journalistiek in Tilburg heb ik stage gelopen bij BN De Stem in mijn stad Breda en bij Voetbal International. Bij VI mocht ik blijven werken, in de periode 2000-2003 was dat. Ik kreeg er mijn eerste contractje in de tijd van Johan Derksen en Cees van Cuilenborg. In 2002 ben ik ‘out of the blue’ naar Londen vertrokken. Ik kon van daaruit wel voor VI blijven schrijven en als correspondent voor het AD. Ik was eigenlijk van plan permanent in Londen te werken, in een soort rol zoals Edwin Winkels dat toen al deed in Barcelona. Toen AD overging op tabloid en AD Sportwereld nadrukkelijk een eigen gezicht kreeg, werd ik benaderd om daar te komen werken. Eind 2004 was dat.”
Je hebt bij het AD een hele ontwikkeling meegemaakt.
,,Ja, in die tijd is zowel het AD als bedrijf als de journalistiek sterk veranderd. Dat proces heeft er ook toe geleid dat ik het vak nog leuk vind. Ik had altijd het idee tot mijn 40ste in de sportjournalistiek te werken en daarna iets anders in de journalistiek te gaan doen. Dat is veranderd door steeds weer nieuwe impulsen met bijvoorbeeld tv-werk, podcast, video, boeken, de uitgave van voetbaltijdschrift Santos. Ik houd erg van nieuwe ontwikkelingen. Ik word onrustig van stilstaand water.”
Ben jij door het AD nadrukkelijk in de markt gezet, om de krant een gezicht te geven zoals dat ook gebeurde met Angela de Jong en Thijs Zonneveld?
,,Ik denk eerder dat het een natuurlijk proces is geweest, geen concrete beleidsbeslissing. Het AD heeft me veel ruimte geboden. Vroeger moest je bijna op je knieën bij de hoofdredacteur, wilde je een boek gaan schrijven. In die cultuur is veel veranderd.”
Gevolg is dat je ook veel te verduren krijgt.
,,Ja, het is er bij gaan horen dat je met je kop in de wind staat. Ik heb er eigenlijk geen last van omdat ik er bedreven in ben geraakt vervelende reacties te negeren. Journalisten die topsporters de maat nemen, moeten zelf ook tegen een stootje kunnen.”
Heb jij een rol gespeeld in de keuze van de cover die Steven Berghuis zo raakte?
,,Ik zag die cover pas ’s morgens toen ik de krant las. Ik had die dag wel een beschouwend verhaal in de krant over de kwestie Berghuis. Aanvankelijk had ik ook niet het idee dat dit zo aan zou komen bij Steven Berghuis. Achteraf snap ik het wel vanuit zijn perceptie. Die foto kan inderdaad provocerend overkomen, maar dat is nooit de intentie geweest. Ik heb ook nooit eerder gehoord dat een sporter kwaad werd over een foto.”
Ooit verslag gedaan over andere sporten dan voetbal?
,,Jahoor, ik ben op drie Olympische Spelen geweest, in Vancouver, Peking en Londen, vooral voor de ‘andere’ verhalen, als ‘’fly on the wall’. Ik heb van die Spelen enorm genoten, als evenement. Maar voetbal blijft voor mij toch de interessantste sport, niet alleen omdat ik er van houd, ook omdat voetbal heel veel context heeft en het de sport is met verreweg de meeste impact.”
