(door Koen Greven)
Jutta Leerdam vloog in een privévliegtuigje naar de Winterspelen van Milaan en Cortina d'Ampezzo. Dat bleek een voorteken. De schaatsster leek zich in het noorden van Italië verheven te voelen boven alle partijen.
Leerdam besloot, in tegenstelling tot alle andere leden van TeamNL, voor haar 1000 meter geen interviews aan de media te geven. Een groot deel van de Nederlandse pers, onder wie ANP-collega's Thijs Smeenk en Luc Wierts, kon daar niet mee leven. Volgens NOC*NSF-woordvoerder Hans Nieuwenburg was Leerdam niet te vermurwen. Een patstelling.
Gerard den Elt, algemeen secretaris van Nederlandse Sport Pers (NSP), greep in. Een officiële klacht was in de maak. De alerte Smeenk zag daar nieuws in en zette snel een stukje op het net. Een internationale rel was geboren. Leerdam besloot op haar besluit terug te komen. Ze zou eerst de NOS te woord staan, daarna de rest. Zover kwam het niet.
Een kritische vraag van NOS-verslaggever Bert Maalderink over een vreemdsoortige behandeling van haar enkel stond Leerdam niet aan. De rest van de media kon het daarna vergeten. Al nam ze na de wedstrijd wel de tijd om haar 'wereldprestatie' te duiden.
Hoe knap haar sportieve prestatie ook was, de 'TikTok-sportster' had als persoonlijkheid niet haar sterkste kant laten zien. En dat bleef hangen.
Het kon haar vriend Jake Paul en miljoenen Leerdam-volgers niets schelen. Leerdam kreeg een bronzen terreinwagen van de boksende influencer en werd door de Amerikaanse president Donald Trump overladen met complimenten. Leerdam is daarmee veel groter dan de sport, die haar alles bracht. Een sport die juist leeft bij de gratie van de media, zeker in Nederland. Maar dat is de schaatsdiva voor het gemak vergeten.
