Jack Martens: Vier keer de aarde rond in de slipstream van Max Verstappen

(Door Jack Martens, F1-verslaggever De Limburger)

In de vijf jaar tijd dat Jack Martens voor De Limburger de Formule 1 verslaat, is het zelden saai. Maar 2025 sprong daar nog eens extra uit. Hij kijkt terug op het jaar dat Max zijn kroon moest afstaan en waarin hij dankzij het opbouwen van een netwerk voor De Limburger meerdere primeurs scoorde.

Het afgelopen jaar sliep ik in meer dan twintig verschillende hotels, maakte ik veertig vluchten en legde ik iets meer dan 170.000 vliegkilometers af wat neerkomt op zo’n vier keer de wereld rond. Dit allemaal om de verrichtingen van Max Verstappen wederom een seizoen lang op de voet te volgen. Het was voor mij het vijfde jaar op rij alweer. En als in die vijf seizoenen iets duidelijk is geworden, dan is het wel dat Max Verstappen en zijn team nooit aan ‘saai’ doen. Zeker in 2025 niet.

Al tijdens de wintertest in Bahrein werd duidelijk dat Red Bull Racing voor een moeilijk seizoen zou komen te staan. Op het asfalt kwam de renstal flink te kort op McLaren terwijl de zaak rondom teambaas Christian Horner nog altijd doorsudderde. Een jaar eerder werd de teambaas door een vrouwelijke collega beschuldigd van seksueel grensoverschrijdend gedrag. En hoewel hij na intern onderzoek twee keer werd vrijgesproken, werd het binnen de formatie nooit meer rustig.

Achter de schermen vond een ware machtsstrijd plaats die niet zelden via de media werd uitgevochten. Aan de ene kant was er de Oostenrijkse tak met onder meer Helmut Marko, aan de andere kant Horner met zijn metgezellen. De Limburger was al die tijd in staat om deze slepende ruzie inzichtelijk en publiekelijk te maken. Wie op een evenwichtige manier op de hoogte wilde blijven van de meest recente ontwikkelingen binnen de renstal was bij De Limburger aan het enige juiste adres.

Het hebben van een uitstekend netwerk is in dergelijke situaties van levensbelang voor een journalist. Zeker in een sport als de Formule 1, waarin de concurrentie onder internationale media moordend is, is jouw netwerk hetgeen waarmee het verschil kan worden gemaakt. Het mag duidelijk zijn dat De Limburger wat Red Bull Racing betreft dicht op het vuur zit. Namen en rugnummers kunnen uiteraard niet genoemd worden, maar het feit dat De Limburger in staat was om als eerste de omstreden ruil tussen Yuki Tsunoda en Liam Lawson te melden en enkele maanden later de scoop had over het ontslag van Christian Horner, spreekt boekdelen.

De ruil tussen Lawson en Tsunoda kwam op een bizar moment. De Nieuw-Zeelander kende een ongelukkige start van het seizoen met een vijftiende plaats tijdens de eerste race in Australië. De sprintrace een week later in China was wederom een flop. Lawson werd veertiende. In de GP een dag later scoorde Lawson opnieuw geen punten met een twaalfde plaats. De Chinese grand prix volgde ik vanuit huis, maar nog voor het einde van de race ontving ik al signalen dat de leiding van Red Bull Racing nadacht over een interne ruil.

Vanaf dat moment zaten we er bovenop en konden we die dinsdag als eerste melden dat de ruil een feit was. Tot grote woede van de communicatieafdeling van Red Bull racing overigens. Ik was zo zeker van mijn zaak dat ik het nieuws niet checkte. Iets dat ik normaal altijd doe, maar omdat het toenmalig hoofd van de communicatieafdeling al eens eerder had gelogen over een ander nieuwsfeit, voelde ik er niets voor hem dit keer te betrekken. Hij zou er namelijk alles aan hebben gedaan om de boel te vertragen of te ontkennen. Pas twee dagen later bevestigde Red Bull Racing officieel het nieuws.

Het ontslag van Horner meldde De Limburger eveneens als eerste. Weliswaar op de voet gevolgd door andere mediaoutlets, maar toch. De primeur kwam op onze naam. In de weken ervoor tijdens de Oostenrijkse en Britse GP’s werd mij via mijn netwerk steeds meer duidelijk dat achter de schermen aan iets groots werd gewerkt. Gezien de situatie bij Red Bull Racing kon dat eigenlijk maar één ding betekenen.

Door continu in contact te staan met de juiste mensen was ik volledig op de hoogte van het proces. Ik wist bijvoorbeeld hoe laat Horner zijn ontslag kreeg in een luxe suite van een duur hotel in Londen, maar ook hoe laat hij een dag later zijn personeel in zou lichten. Uit respect voor de situatie heb ik uiteindelijk gewacht tot vijf minuten voor dit historische moment met het brengen van dit nieuws.

Een half uur later hadden we een tweede verhaal op de website met als kop: Emotioneel afscheid voor Christian Horner in fabriek Milton Keynes: ‘Minutenlang applaus en veel gehuil’. Hierin stond exact beschreven wat zich in de minuten daarvoor op de fabriek in Milton Keynes had voltrokken. Uiteraard opgetekend aan de hand van meerdere personeelsleden die nog tijdens de toespraak van Horner via de app punctueel doorseinden wat de teambaas precies te zeggen had.

Mij wordt wel eens gevraagd: loont het eigenlijk wel voor een regionale krant als De Limburger om een verslaggever de wereld rond te sturen? Ik denk dat bovenstaande stuk voor zich spreekt.