Geboorteverlof

Wat is nu het verschil tussen jouw en mijn beroepsgroep, vroeg mijn eega afgelopen week. Zij, docent Nederlands, heeft eveneens taal als basis voor alles wat ze doet. Vooruit: zij leert het aan, journalisten gebruiken het om een verhaal te vertellen. Maar al pratend kwamen we op een ander groot verschil: zwangerschapsverlof.

Daar had ze wel een punt. In het onderwijs en op haar school is zwangerschapsverlof een constante, in de sportjournalistiek is het een uitzondering. Vanwege de mannenwereld, uiteraard. De sportjournalistiek is in die zin een meer dan scheve wereld. De meeste lezers van dit stukje denken nu waarschijnlijk: ik had maar twee dagen vrij na de geboorte van mijn kinderen, of soms maar één.

De reden om het nu over verlof te hebben is omdat dit stukje óók in verloftijd is geschreven en de waan van de journalistiek even langs mij heen gaat (de VS gedaald op de lijst van persvrijheid - lekker, met het WK in aantocht. Pierre van Hooijdonk die gewoon appgesprekken met de naam van de journalist erboven online gooit op X?). Gelukkig is dit onderwerp eveneens levendiger dan ooit.

Zeker nu de afgelopen jaren het geboorte- en vaderschapsverlof voor de partner danig is uitgebreid (van twee dagen naar in het eerste jaar maximaal vijftien weken), is het verlof zeker onder leeftijdsgenoten in de sportjournalistiek al goed ingeburgerd, zo merk ik om mij heen. Zo maken minstens drie jonge vaders van verschillende nationale redacties er op dit moment gebruik van, evenals diverse persvoorlichters.

Maar het verlof inzetten is óók moeilijk. Zeker in de sportjournalistiek. Meerdere weken vrij is toch al snel het equivalent van een gebroken sleutelbeen voor een wielrenner of een kapotte enkel bij een voetballer: het slaat een flink gat in het seizoen. Een seizoen waarin altijd wel iets belangrijk is. Een wedstrijd, een WK voetbal, een Tour de France of, journalistiek gezien, een primeur. De mores is toch: ‘we’ blijven werken, want dat hoort. 

En er is meer. Sportverslaggevers zijn het elk moment van de dag, waar ze ook zijn. Dat loslaten is bijna ondoenlijk. Een kleine zijstap daarbij, omdat het principe vrijwel gelijk is: in februari verscheen in het AD een artikel over hoe journalisten omgaan met onder meer primeurs. Voetbalverslaggever Johan Inan legde uit hoe hij te horen kreeg dat Wout Weghorst naar Ajax ging en hoe hij dat met een paar appjes vanaf een bedje aan het strand tijdens zijn huwelijksreis bevestigd kreeg. Goed, dat was geen geboorteverlof, alleen Johan, op je huwelijksreis? Echt?

Nu mag ik hierover weinig zeggen: zoals gezegd is dit stukje ook in verloftijd gemaakt. Breder gezien is het daarom wel mooi dat er vanuit redacties goed wordt meegedacht om voor partners het geboorte- en vaderschapsverlof mogelijk te maken. Het is immers veel meer dan even vrij zijn. Het is géén vakantie. Juist deze weken zijn bijzonder mooi, belangrijk en waardevol. 

Een Tour de France is elk jaar, een WK voetbal komt ook wel weer. Een kind voor het eerst zien lachen, dat is eenmalig. De werkgever overleeft de afwezigheid wel. Laat dat een aanmoediging zijn voor partners om verlof gewoon op te nemen - en daarin niet te doen zoals ik. En laat het nog veel meer een aanmoediging zijn aan vrouwen om in de sportjournalistiek te gaan werken.