Paralympics Cortina: ‘De Italianen zijn krankzinnig behulpzaam’

(Door Mitch Marinus)

Toen de NSP mij vroeg om terug te blikken op de Paralympische Spelen, zei ik volmondig ja. Maar eerlijk is eerlijk: drie dagen ter plekke bieden hooguit een glimp, geen overzicht. Daarom leek het me niet meer dan logisch om eerst te rade te gaan bij ‘parawatcher’ Robin Wubben, die net als de equipe van de NOS van begin tot eind aanwezig was.

Hij adviseerde me vooral mijn eigen ervaringen te delen. Daarover later meer. Zelf viel het hem op dat elk land meer schrijvende journalisten in de mixed zone had en Nederland daar een uitzondering op was. “Of het nou sporters zijn die medailles winnen, of die onderaan eindigen, bij nagenoeg elk land staan er wel meerdere mensen die iets willen vragen”, zei hij.

Voor NU.nl was het voor het eerst sinds 2012 dat we met een verslaggever afreisden naar de Paralympische Spelen. Voor mij was het sowieso nieuw terrein, na mijn debuut in 2024 op de Olympische Spelen in Parijs. Ik was benieuwd naar de overeenkomsten, en vooral ook naar de verschillen.

Collega Daan de Ridder vroeg mij vlak na aankomst op de luchthaven Venice Marco Polo Airport via WhatsApp naar mijn reis. Terwijl ik mijn antwoord typte, kon ik mijn lach richting mijn telefoon niet verbergen. “De Italianen zijn tot dusver krankzinnig behulpzaam”, stuurde ik hem. Ik was enigszins verbaasd.

Bijna om de tien meter stond er wel een vrijwilliger klaar om mee te lopen: van de accreditatiebalie, naar de wachtruimte en vervolgens naar de bus die de journalisten vanuit Venetië verder richting de Dolomieten vervoerde. Voor de Paralympische Spelen was het namelijk niet Milaan, maar Cortina d’Ampezzo waar het voor Nederland gebeurde.

Na mijn olympisch debuut in Parijs was een omgeving als Cortina wel even wennen. Geen metro’s die om de paar minuten vertrekken, maar bussen die zich lastig laten voorspellen. De hulp van op de luchthaven was daar zeer welkom geweest.

Maar gelukkig was ik mede dankzij een lift van een behulpzame Australische vrouw ruim op tijd. Op tijd voor Dean van Kooij en Chris Vos, twee van de in totaal acht Nederlanders die in actie kwamen. En uiteraard ook op tijd voor het eerste goud van Jeroen Kampschreur, met drie keer goud de koning van de Spelen.

We volgden bij NU.nl de sportieve prestaties, zoomden in op de politiek beladen openingsceremonie en richtten ons in de drie dagen dat we er waren ook vooral op de verhalen achter de sporters. Zoals het bijzondere verhaal van Dean van Kooij. En dat van Chris Vos en Lisa Bunschoten-Vos.

Voor journalisten waren de werkomstandigheden zoals ik van de Olympische Spelen in Parijs gewend was. Ook het lange wachten na een medaille hoorde er in Cortina blijkbaar bij. Zo wilde Kampschreur vlak na zijn eerste goud graag praten, maar werd het interview na één vraag al afgekapt door de organisatie. Ruim een uur later was hij er alsnog, om Robin en mij mét het goud om zijn nek uitgebreid te woord te staan.

'Parawatcher' Robin Wubben schreef een boek over de voorbije Paralympische Spelen in Cortina. 

 

In het boek volgt Wubben de Nederlandse paralympische wintersport van dichtbij richting Milano Cortina 2026. 'Je leest over sporters die winnen, vallen en weer opstaan, over de keuzes die ze moeten maken, en over de mensen en organisaties die de sport mogelijk maken. Dit is geen verslag van één toernooi. Het is het verhaal achter de sport: hoe je daar komt, wat het kost, en waarom het ertoe doet.'

Bestellen kan via

https://parawatcher.nl/product/milano-cortina-2026/