De chef, de rolvermenging en het WK-entertainment: waar ligt de balans?

De sportjournalistiek beleeft een prachtige zomer. Met terugkerende vragen over de rol van het vak: wat is de verhouding tussen entertainment en serieuze journalistiek en hoe gaan we om met dubbele petten?

Voetbal is entertainment. Hélène Hendriks klonk vastberaden in een WK-uitzending. Ze had gelijk. Haar show was zeker vermaak. Meninkje hier. Lollig filmpje daar. Voetbal als vrolijke verlossing van een wereld vol oorlog.

Gelukkig is er naast het vermaak ook nog ruimte voor journalistiek op planeet voetbal. De NOS-podcast 'Gianni's Imperium' dook in de donkere kant van de bal: de voetbalmiljarden en de graaiende mannen. FIFA-baas Gianni Infantino voorop. Zware journalistiek, luchtig verteld. Hoort natuurlijk ook bij het voetbal. Die journalistiek. Al leidt entertainment deze WK-maanden de dans. Wat moet de overhand hebben: entertainment of journalistiek?

Tijdens het olympisch schaatsen in Milaan boog de naald aardig richting het eerste. Althans, als je de uitzendingen van de NOS bekeek. Commentatoren met een Bergsma-matje op, of een analist die als een losgeslagen stier over de tribune raasde na een rit van zoonlief. Entertainment, zeker. Journalistiek, minder.

In al dat vermaak dook nog een journalistieke uitdaging op: rolvermenging. Die worsteling van de Milanese winter werkt door in de zomer. Erben Wennemars moest het veld ruimen. De rollen van vader/schoonvader/manusje-van-alles en objectief commentator bleken na maanden analyseren toch niet te combineren. Die andere bevlogen analist, Ireen Wüst, kreeg een andere baan. Chef de mission van de olympische ploeg. Prestigieus, interessant.

Een nieuwe baan betekende het einde van haar oude, als analist. Toch? Toch niet. Wüst wilde zelf nog wel een jaartje door. En gaf aan dat NOC*NSF dat ook goed vond. Wie het verzonnen had, was onduidelijk. Dat het een bizar plan was: wel duidelijk. De toekomstige olympische chef die haar pupillen analyseert, je moet het maar bedenken. NOC*NSF stelt dat haar werkzaamheden als chef voor de Zomerspelen van Los Angeles in 2028 ‘voornamelijk pas in 2027 starten’ en dat de sportkoepel er geen moeite mee heeft als ze nog één winter analist is. De NOS is er nog niet uit, stelde een woordvoerder. 

Misschien kunnen ze even over de plas kijken. Nee, niet naar de WK, maar naar een andere zaak vol rolvervaging. Die van Diana Russini. NFL-reporter in Amerika met wel heel veel toegang tot haar bronnen. Russini werd gefotografeerd in een hotel met een NFL-coach. In het zwembad. De verhalen over een affaire en vertroebelde verslaggeving zijn sterk. Russini raakte, terecht, haar baan kwijt. De coach bleef overigens zitten. Dat kon kennelijk wel.

Het journalistieke ongemak is rond die affaire overal. Ook bij de statige New York Times, het bedrijf waar Russini's werkgever The Athletic, bijhoort. De Times pakte de handschoen op, schreef een krachtig stuk over haar vertrek. Dochterbedrijf of niet. Wat ze lieten zien? Hoe vertrouwen stukgaat als persoonlijke relaties en journalistiek vermengen. Met gedaald publieksvertrouwen als prijs. Wüst, Wennemars en de NOS zouden er wat van kunnen leren. En het publiek, vermaakt en wel, een dienst mee bewijzen.

Maarten Kolsloot